آب و هوا

 

 

 

آب و هوا

 
از عوامل موثر در آب و هواى استان قم می توان به عرض جغرافيایی، ارتفاع ، دورى و نزديکى به دريا، مجاورت با بيابان هاى مرکزى کشور و بادها اشاره نمود. 
از نظر عرض جغرافيايى استان قم در عرض هاى ميانى نيمکره شمالى (بين قطب و استوا ) واقع است بنابراين بايد آب و هواى معتدل داشته باشد ولى دخالت عواملى همچون نزديکى به کوير و عامل ارتفاع باعث پيدايش تغييرات و تفاوت هايى در آب وهواى آن شده است. به طورى که تاثير ارتفاع درنواحى غربى و جنوبى استان زياد بوده و کاهش چشمگير دما در ارتفاعات به چشم می‏خورد. کل استان به دليل دورى از دريا از رطوبت هواى کمى برخوردار است . بادها به دليل تاثير بر روى دما، تبخير و بارندگى يک عامل مهم و موثر بر آب و هواى استان به حساب می‏آيند. بادهاى غربى و شرقى از بقيه مهم ترند ولى اهميت بادهاى شرقى از بادهاى غربى هم بيشتر است. بادهاى شرقى از طرف بيابان هاى مرکزى ايران به نواحى مرکزى و شرقى استان می‏وزند و به دليل آن که از بيابان می‏وزند (مخصوصا در فصول پاييز و بهار) خشکى و گرد و غبار فراوان به همراه دارند و باعث آلودگى سطح شهر قم می‏شوند. در فصل زمستان گاهى بادهاى شمال شرقى به داخل استان وزيده و باعث افت شديد دما می‏شود، و پديده اى اصطلاحا به نام سرما خشکه به وجود می‏آورند. بادهاى غربى نيز بخصوص در فصول پاييز و زمستان استان را تحت تاثير قرارداده و اغلب باعث بارندگى در سطح استان می‏شوند. جهت وزش بادهاى غالب در استان قم جهت شرقى است. 
بين نواحى کوهستانى و کوهپايه اى استان، نسيم کوه و دره و بالعکس نيز جريان دارد که جنبه محلى داشته و در روز و شب جهت آن ها عوض می‏شود. 
 

بارندگی

براساس آمار و اطلاعات، ميانگين بارندگى ساليانه در سطح استان قم در يک دوره ده ساله 135 ميليمتر بوده که اين ميزان نيز به علت اختلاف ارتفاع در نواحی مختلف متفاوت است.
هر قدر که از غرب به شرق و از جنوب به شمال استان حرکت کنيم از مقدار بارش کاسته می‏شود، پراکندگى بارش سالانه در سطح استان به گونه اى است که 74 درصد بارش سالانه در فصول بهار و زمستان بوده و کم باران ترين فصل سال را تابستان با بارش حدود 9/1 ميليمتر تشکيل می‏دهد. با در نظر گرفتن ميزان اندک بارش در استان به علت هم جوارى با مناطق کويرى و وزش بادهاى گرم و خشک از طرف کوير ميزان متوسط تبخير ساليانه در حدود 300 ميليمتر برآورد شده است. 
 

دما 

يکى ازخصوصيات بارز مناطق بيابانى سرماى شديد زمستان و گرماى بالاى تابستان می‏باشد به طورى که طبق آمار ارايه شده متوسط حداقل درجه حرارت سردترين ماه سال 16/5- و متوسط حداکثر گرم ترين ماه سال 5/42 درجه و حداکثر مطلق درجه حرارت هوا 49 درجه در ماه هاى تير و مرداد و حداقل آن 24- در بهمن ماه می‏باشد. با توجه به ويژگى خاص توپوگرافى در مناطق مختلف استان، اختلاف دماى محسوسى به چشم می‏خورد، به طورى که هر چه از جنوب به طرف شرق و شمال استان حرکت کنيم بر مقدار دماى هوا افزوده و از تعداد روزهاى يخبندان و تعداد روزهاى ابرى سال کاسته می‏شود.